|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
Seyit Mehmet
Turkish Text |
View Images |
View Documents
I have been researching The Cyprus Regiment, in which my father Seyit-Ali Mehmet and his two brothers served in World War Two, since 1996. When I began this project, I was very disappointed with the lack of information that was available from the various army associations and museums (the Commonwealth Force History Trust being the exception) and set about compiling my own data on this subject. My quest has taken me as far as Italy (to my uncle's war grave) and I have amassed a vast amount of material - which I hope will be of benefit and interest, in years to come.
My father Corporal Seyit-Ali Mehmet Ramadan enlisted into The Cyprus Volunteer Force in November 1942 as an under-age recruit who wished to follow in his brothers' footsteps and serve his King and country. After the initial training he was posted to the Infantry Battalion, in June 1943, discharging and re-enlisting into the Cyprus Regiment, a month later, because he wished to take part in active duty overseas. (He attended 474 General Transport Company Royal Army Service Corps, attached to the famous 8th Army). He was posted to Egypt in August 1943, where he was re-united with his brother, Corporal Hussein Mehmet Ramadan, who had been serving there since 1940. (Hussein's twin brother, Hassan was evading capture by the German army, at the time in Crete. He fought with Greek resistance fighters for a year, until the British Army liberated the island and he returned to his unit).
My father remembers being admitted to hospital, with chicken pox, for nearly three weeks and was treated with grass, which was put onto the spots! Apparently, the woolly pyjamas that they wore were extremely itchy! He also recollects the time when his brother, Hussein, went missing in the Sahara Desert (with only his chocolate and water ration) and was presumed dead - only to turn up a week later!
In March 1944 My father Seyit-Ali Mehmet was posted to Italy-, as was his brother, a month later. (They were in the same Company but different platoons - B and C respectively) Whilst in Italy my father witnessed many historical and tragic events - i.e. the destruction of Monte Cassino, the hanging body of Mussolini and the liberation of Rome, to name but a few. He also managed to save the lives of his platoon, one night, whilst on guard duty and was commended for his bravery. He said it was a question of 'kill or be killed' but these words did not rest easily on a young soldier's conscious. He never hesitated in 'diving in' and helping his fellow soldiers. In the winter of 1944, whilst in a cafe in a place called Senegalia, Northern Italy, my father, who was playing billiards at the time, went to the rescue of a young Greek Cypriot Solider, who had been surrounded by twenty or so Italians, outside, and was being kicked and punched, as people stood by and watched. Seyit-Ali took off his belt and threw himself into the mob, letting loose, left, right and centre-and in his own words, 'liberated him'. Just for good measure, he picked up the bike of a by-stander, threw it at him and watched as he fell to the ground-but everyone, soon scarpered back to camp, when they were told that the Military Police were on their way!
Tragically, his brother, Corporal Hussein Mehmet Ramadan, was killed on the 9th September 1944. My father was not aware of his death, until the time that he had to identify his body-apparently it was not a very nice sight to be confronted with. Because he was so distraught Seyit-Ali Mehmet was confined to barracks for a whole week, on compassionate grounds. For my father, this event over shadows all that took place during the war and is the most important link to that time.
After the war, in 1945, he was still in Italy, transporting Italian civilians to their work, in the camps, for the British Army. Even though he should have been demobbed, he signed up for an extra year, to ensure that he would be given a job, when he got back to Cyprus. So, in September 1945, he was posted to the Middle East Force and then, in 1946, to the Middle East Land Force. One night, Seyit-Ali was walking down the main street in Haifia, Palestine, when he was stopped by some Jewish Freedom Fighters (who were not adverse to killing the odd British Solider) and only escaped with his life because he told them that he was a Turkish Cypriot!
Corporal Seyit-Ali Mehmet Ramadan's army career came to an end on the 21st June 1947. (He was awarded 1939-45 star, war medal 1939-45, The Italy Star and the Defence Medal - Corporal Hussein Mehmet Ramadan received all of the above and the Africa Star)
Entry into the Cyprus Police Force, loomed on the horizon- but the streets of London were much more alluring!
There are many more stories to be told of Seyit-Ali's time in the army, but I shall save them for another time.
1996’dan beri babam Seyit-Ali Mehmet ve onun iki erkek kardeşinin İkinci Dünya Savaşı’nda hizmet verdiği Kıbrıs Alayı’yla ilgili araştırma yapıyorum. Bu projeye başladığımda çeşitli askeri kurumlar ve müzelerdeki mevcut bilgilerin yetersizliğinden dolayı (İngiliz Milletler Topluluğu Gücü Tarih Kurumu hariç) çok büyük hayal kırıklığına uğradım ve bu konu üzerinde kendi verilerimi toplayıp liste haline getirmeye başladım. Araştırmam beni İtalya’ya kadar götürdü (amcamın savaş mezarına) ve gelecek yıllarda yararlı ve merak uyandıracağını umduğum geniş çapta malzeme topladım.
Ağabeyinin yolunda ilerlemeyi, kralına ve ülkesine hizmet vermeyi arzulayan babam onbası Seyit-Ali Mehmet Ramadan rüştünü kazanmamış acemi er olarak Kasım 1942’de Kıbrıs Gönüllü Kuvvetleri’ne yazıldı. İlk talimden sonra Haziran 1943’te Piyade Taburu’na tayin edildi; denizaşırı ülkelerde aktif olarak görev almayı istediği için çıkıp bir ay sonra yeniden Kıbrıs Alayı’na kaydoldu. (Ünlü 8inci Ordu’ya bağlı 474 Genel Ulaşım Bölüğü Kraliyet Ordu Hizmet Kıtasına katıldı.) Ağustos 1943’te Mısır’a tayin edildi ve orda 1940’tan beri hizmet veren ağabeyi Onbaşı Hussein Mehmet Ramadan’la yeniden bir araya geldi. (Hussein’in ikiz kardeşi Hassan o sırada Crete’de Alman ordusunun tutsaklığından kaçıyordu. Britanya Ordusu adayı özgürlüğüne kavuşturana kadar bir yıl boyunca Yunan direniş savaşçılarına karşı savaştı ve birliğine geri döndü.)
Babam neredeyse üç hafta kadar suçiçeğinden hastanede yattığını ve lekelerinin üzerine konan çimenle tedavi edildiğini hatırlıyor! Anlaşılan giydikleri yünlü pijamalar fazlasınca kaşındırıcıydı! Ayrıca kardeşi Hussein’in Sahara Çölü’nde kaybolduğu zamanı (sadece çikolata ve su azığıyla birlikte) ve ölü farzedildiğini– bir hafta sonra dönünceye kadar- anımsıyor!
Mart 1944’te ağabeyi gibi babam Seyit-Ali Mehmet de bir ay sonra İtalya’ya tayin edildi. (Aynı bölükte fakat ayrı askeri birliktelerdi – sırasıyla B ve C.) Babam İtalya’dayken pek çok tarihi ve trajik olaylara şahit oldu – Monte Cassino’nun yıkılışı, Mussolini’nin asılı gövdesi, Roma’nın özgürleştirilmesi adını verebileceklerimden sadece bir kaçı. Ayrıca, bir gece nöbetteyken birliğinin hayatını kurtarmayı başardı ve cesareti için takdir edildi. Durumun “Öl ya da öldür” meselesi olduğunu söyledi fakat bu sözler genç bir askerin şuurunda kolay kolay huzura ermedi. Hiç bir zaman atılıp yoldaş askerlerine yardım etmekten çekinmedi. 1944’ün kışında, Kuzey İtalya’da Senegalia denilen bir yerde cafede o sırada bilardo oynayan babam, dışarda aşağı yukarı yirmi İtalyan tarafından çevresi sarılan, yumruklanan, tekmelenen genç bir Rum askerini insanlar ayakta durup izlerken, kurtarmaya gitti. Seyit-Ali kemerini çıkardı ve kendini kalabalığın icerisine atıp, sağa, sola ve ortaya yumruk savurup kendi sözleriyle “onu serbest birakti.” Buna ilaveten kenarda durup olayı izleyen birinin bisikletini alıp ona fırlattı ve yere yığılırken onu izledi – fakat herkes Askeri Polisin yolda olduğu söylendiğinde aceleyle ordugaha dogru koşuşturmaya başladı.
Trajik şekilde, ağabeyi Onbaşı Hussein Mehmet Ramadan 9 Eylül 1944’te öldürüldü. Babam, kimliğini teşhis etmesi gerekene kadar ölümünden haberdar değildi, anlaşılan yüzleşilmesi hiç de hoş olmayan bir görüntüydü. Aklı başından gitmiş bir vaziyette olduğu için, merhametten Seyit-Ali Mehmet bütün bir hafta kışlaya kapatıldı. Bu olay babam için o zamana ilişkin en önemli bağlantı ve savaş sırasında olup biten herşeyi gölgede bırakıyor.
Savaştan sonra 1945’te, hala Britanya Ordusu için İtalya’da kışlalarda sivil İtalyan halkını işyerlerlerine naklediyordu. Terhis edilmesi gerekirken o, Kıbrıs’a geri döndüğünde kendisine iş verilmesini garanti altına almak için, ekstra bir yıl daha kaydoldu. Böylece Eylül 1945’te Ortadoğu Kuvvetleri’ne tayin edildi, ondan sonra 1946’da da Ortadoğu Kara Kuvvetleri’ne. Bir gece Seyit-Ali Filistin’de Haifa’da ana yolda yürürken (tek tük Britanyalı askeri öldürmeye hiç de karşı olmayan) Yahudi Özgürlük Savaşçıları tarafından durduruldu ve sadece Kıbrıslı Türk olduğunu söylediği için ellerinden canlı kaçabildi.
Onbaşı Seyit-Ali Mehmet Ramadan’ın askeri kariyeri 21 Haziran 1947’de sona erdi. (1939-1945 yıldızı, 1939-45 savaş medali, İtalya yıldızı ve Savunma Medaliylen odullendirildi – Onbaşı Hussein Mehmet Ramadan yukaridakilerin hepsini ve Afrika yıldızını aldı.)
Kıbrıs Polis Kuvvetleri’ne giriş ufukta belirdiyse de Londra’nın sokakları çok daha cazip geldi!
Seyit-Ali’nin ordudaki zamanına dair anlatılacak daha birçok hikayeler var fakat onları bir başka zamana saklayayım.
Top of Page
|
|
|
|
